Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2009

ΠΩΣ ΠΕΡΑΣΕ Ο ΚΑΙΡΟΣ...

Φίλες μου αναγνώστριες και φίλοι μου αναγνώστες...

Άλλο ένα καλοκαίρι, όπως και κάθε χρόνο, δείχνει να κατεβάζει σιγά σιγά τα στόρια του. Αν και ήδη ζούμε στην καρδιά του Φθινοπώρου, σ' εμένα και στην οικογένειά μου -λόγω της φύσης της δουλειάς μας- κάθε Καλοκαίρι αργεί να παραδώσει τα κλειδιά του στο Φθινόπωρο. Ο τουρισμός στην Κάρπαθο, όπως και σε όλα τα νησιά της Πατρίδας μας, κρατάει πάντοτε μέχρι και τις πρώτες ημέρες του Οκτώβρη, οπότε όπως καταλαβαίνετε για εμένα το καλοκαίρι κρατάει σχεδόν 6 μήνες...


...Φέτος μελετούσαμε οικογενειακώς να κλείσουμε λιγάκι νωρίτερα την Ταβέρνα μας. Ο Πρωθυπουργός μας όμως αποφάσισε αλλιώς... πρόωρες εκλογές και ραντεβού στην κάλπη. Και έτσι όλοι οι Καρπαθιώτες που ζουν εκτός, θα ξαναεπισκεφτούν το νησί τους και νησί μας, λόγω των Εθνικών Εκλογών την Κυριακή 4ης Οκτωβρίου. Αναμένεται λοιπόν ένα μικρό τσουνάμι το Παρασκευο-Σαββατο-Κύριακο και αν τελικά κανένα κόμμα δεν βγάλει αυτοδυναμία, τότε θα μπούμε σε δεύτερο γύρο εκλογών και άρα ένα δεύτερο συνεχόμενο μικρό τσουνάμι θα μας παρατείνει μάλλον το καλοκαιράκι μας... ρυτίδες έβγαλε αυτό το καλοκαίρι :) Επομένως, όπως μας ήρθε η οικογενειακή ιδέα του πρόωρου κλεισίματος, έτσι μας έφυγε κιόλας... Επειδή όμως το καλοκαίρι για εμένα φτάνει στο τέλος του -εκλογές ξεεκλογές και παραεκλογές- θα σας μεταφέρω κάποιες εικόνες εντός, εκτός και επί τα αυτά του χώρου που δούλευα και δουλεύω και του πέριξ περιβάλλοντος που αγκαλιάζει την οικογενειακή Ταβέρνα μας ο "ΝΙΚΟΣ"... στο Φοινίκι Καρπάθου!!!
Να 'μαστε λοιπόν. ΨΑΡΟΤΑΒΕΡΝΑ "Ο ΝΙΚΟΣ". Ζαλίζομαι και μόνο που βλέπω αυτήν την εικόνα. Η Ταβέρνα μας τίγκα (όχι "και πουτίγκα"... πουτίγκες νοστιμότατες θα βρείτε στα ζαχαροπλαστεία στα Πηγάδια Καρπάθου...). Ξέρετε τι τρέξιμο, τι πρεσάρισμα και τι άγχος είναι, όταν μια ταβέρνα γεμίσει και μάλιστα απότομα; Και να ξέρεις οτι έρχεται πούλμαν από την προηγούμενη ημέρα έχει καλώς, διότι προετοιμάζεσαι. Όταν όμως ο Θεούλης τους πεινάσει απότομα όλους μαζί και τα γουργουριτά των στομαχιών τους σου θυμίζουν ροκ συναυλία ... τότε τρέχουμε κι εμείς οικογενειακώς και πανικόβλητοι. Ξέρετε πόσο κουραστικό είναι να τους ετοιμάσεις όλους τους αξιότιμους πελάτες; Ξέρετε πόσος κόπος χρειάζεται (και χαλάλι τους) για να τους βλέπετε όλους εκεί καθισμένους και χαρούμενους να τρώνε, να πίνουν και να γλεντούν;
Βεβαίως, παρά την κούρασή μας όταν τους βλέπουμε και είναι ευχαριστημένοι και χαρούμενοι, χαιρόμαστε κι εμείς το ίδιο πολύ. Πολλοί απο τους τουρίστες πελάτες μας, μας επισκέπτονται και μας ξαναεπισκέπτονται κάθε καλοκαίρι ερχόμενοι στο νησί μας κι αυτό μας δίνει μεγάλη χαρά. Ειλικρινά χαιρόμαστε όταν τους βλέπουμε κάθε χρόνο υγιείς και πάνω απ' όλα καλά. Κι αυτοί χαίροντε όταν μας ανταμώνουν ξανά. Με τους περισσότερους πελάτες μας υπάρχει ένα πολύ όμορφο δέσιμο, πράγμα που μας κάνει και δουλεύουμε με περισσότερη διάθεση και δύναμη... και να σας πω και κάτι; Αυτό είναι που μας δίνει δύναμη και μας κρατάει σε αυτήν την δουλειά χρόνια τώρα. Η ικανοποίηση των πελατών, σου αφαιρεί την κούραση επιτόπου.
Φυσικά μέσα σε όλη την αναμπουμπούλα δεν θα μπορούσαν να λείπουν και οι απρόσμενοι αλλά συνηθισμένοι τριχωτοί πελάτες (οι γάτες) που με όλο τους το θεατρικό νάζι κάθοντε "δήθεν" φρόνιμες και λυπημένες, προσπαθώντας και καρφώνοντας τους πελάτες, να αποσπάσουν ένα φιλετάκι απο το φρέσκο μα ολόφρεσκο ψάρι τους. Αυτή την ευγενική στάση όμως την εκδηλώνουν στους καινούργιους πελάτες, πελάτες δηλαδή που δεν γνωρίζουν, διότι εάν ο πελάτης έχει την ατυχία και τους είναι γνώριμος, τότε δεν διστάζουν χωρίς δεύτερη κουβέντα να πάρουν τον παράνομο νόμο στα χέρια τους να σκαρφαλώσουν στο τραπέζι και να μοιραστούν με το έτσι θέλω, με το έτσι γουστάρω, το γεύμα των "με το ζόρι" φίλων τους. Ευτυχώς που οι ξένοι αγαπούν τα ζώα (δεν είναι σαν τους περισσότερους Έλληνες) και έτσι δεν μας παρεξηγούν, αντιθέτως το διασκεδάζουν ταίζοντάς τα.
Μέχρι στιγμής όμως είδατε την μια πλευρά της δουλειάς. Για να περνούν όσο το δυνατόν καλύτερα οι πελάτες και για να μένουν ευχαριστημένοι, πολύ σημαντικό είναι ο λόγος για τον οποίο μας επισκέφτηκαν. Το φαγητό. Ελάτε μαζί μου στην κουζίνα να δείτε τις "Μπουμπουλίνες" του μαγαζιού. Αυτές οι δυο κυρίες που βλέπετε είναι οι αφανείς ηρωίδες που απ' την ώρα που θα ανοίξουμε μέχρι την ώρα που θα κλείσουμε, δεν το κουνάνε από εκεί μέσα. Η κυρία αριστερά στην εικόνα είναι η μαμά μου η Ειρήνη και η κυρία δεξιά είναι η κυρία Ζαμπία. Φροντίζουν για τα πάντα. Φροντίζουν καταρχήν για την καθαριότητα της κουζίνας. Φροντίζουν να μην λείψει τίποτα στην κουζίνα. Φροντίζουν τα πάντα να είναι φρέσκα. Καθαρίζουν τα φρέσκα και σπαρταριστά ψάρια που φροντίζουν να ψαρέψουν οι δυο Καπετάνιοι της οικογένειας με το καίκι .Φροντίζουν για τις απολαυστικές γεύσεις της Ταβέρνας μας που θα φτάσουν στο τραπέζι των πελατών μας... Ε! στο ενδιάμεσο θα φροντίσουν να προλάβω να φάω κι εγώ :) αλλά και η υπόλοιπη οικογένεια. Για ένα πράγμα να είμαι σίγουρη… όσο θα υπάρχουν παραδοσιακές νοικοκυρές όπως η Ειρήνη και η Ζαμπία στον τόπο μας, οι απολαυστικές και μοναδικές στον κόσμο Ελληνικές-Μεσογειακές γεύσεις δεν πρόκειται να χαθούν ποτέ. Μ’ αρέσουν οι παραδοσιακοί άνθρωποι, διότι αυτοί κρατούν τα ήθη και έθιμα της Πατρίδας μας ζωντανά.
Και η μέρα προχωράει… και ο κόσμος στα νερά της Καρπάθου κολυμπάει… και ύστερα αρχίζει και πεινάει… και τα ψάρια στην σχάρα τα πετάει…Κι έτσι όπως καταλαβαίνετε, τα φρέσκα ψάρια στην εικόνα, μόνο για ηλιοθεραπεία που δεν απλώθηκαν εκεί που τα βλέπετε και σίγουρα όχι με την θέλησή τους. Εγώ δεν το έκανα πάντως. Σας ορκίζομαι γι’ αυτό. Οι «Μπουμπουλίνες» το έκαναν :) Εγώ πήγα απλά και όμορφα, την παραγγελία μέσα στην κουζίνα, όπως άλλωστε όφειλα να κάνω. Φορτώστε λοιπόν την σχάρα, διότι ο κόσμος μαζεύεται και παραγγέλνει κάτω από την ηχορύπανση της «ροκ συναυλίας» των στομαχιών τους και αν δεν φάει και δεν πιει σύντομα, με βλέπω κι εμένα ξάπλα και αγκαλίτσα με τα υπόλοιπα ψάρια και σίγουρα όχι με την θέλησή μου.
Ελάτε τώρα να γνωρίσετε τον γιό μου τον Ηλία. Όσο και να σας φαίνεται παράξενο αυτό το παιδί (10 ετών), φέτος δεν ξεκουράστηκε καθόλου το καλοκαίρι όπως έκαναν τα άλλα παιδάκια της ηλικίας του στο νησί. Ο Ηλίας μου δούλεψε μαζί μας στην Ταβέρνα και μάλιστα πολύ σκληρά. Πραγματικά τον είχαμε ανάγκη. Εάν δεν είχαμε και τον Ηλία, πολλά πράγματα δεν θα καταφέρναμε να βγάλουμε εις πέρας αυτό το καλοκαίρι. Καταρχήν ο γιος μου ήταν ο πρώτος απ’ το προσωπικό του μαγαζιού που ερχόταν σε επαφή με τους πελάτες, διότι η κυρίως δουλειά του ήταν να τους καλωσορίζει στο νησί μας και στο μαγαζί μας με το γλυκό του χαμόγελο, να στρώνει το καθαρό τραπεζομάντιλο στο τραπέζι τους και να τους δίνει το ΜΕΝU της Ταβέρνας μας. Τον ευχαριστώ πολύ τον Ηλία μου, διότι παρόλο που έβλεπε να παίζουν τα υπόλοιπα παιδιά –οι φίλοι του- στις γύρω γειτονιές, αυτός κατάφερε να μην ζηλέψει, αλλά να κάτσει -έχοντας υπερβολική για την ηλικία του κατανόηση- όλους αυτούς τους μήνες από το πρωί μέχρι το βράδυ στο μαγαζί και να βοηθήσει την οικογένειά του. Οφείλω πολλά σ’ αυτό το παιδί. Ηλία μου σ’ αγαπάω. Όλη η οικογένεια του οφείλουμε πολλά ευχαριστώ. Βέβαια έκανε και τα δικά του τώρα που θυμάμαι… διότι δεν ήταν λίγες οι φορές που όταν έβλεπε να λασκάρει λιγάκι η δουλειά, την κοπανούσε απ’ την πίσω πόρτα και πήγαινε και μου μάζευε καβούρια στο λιμάνι… κάτι που του είχα απαγορεύσει από φόβο μην χτυπήσει. Που τον έχανες, που τον έβρισκες τον Ηλία… στα καβούρια! Τα νεύρα μου…
Το ντεκόρ της Ταβέρνας μας το φροντίζουμε κάθε χρόνο όλοι μαζί. Είναι το κλασικό ντεκόρ μιας ψαροταβέρνας… με τα δίκτυα, με τα αποξηραμένα χταπόδια, με τους αστερίες, με τα γαλανόλευκα χρώματα κ.τ.λ. Η αλήθεια είναι ότι σε κάνει και πεινάς όταν την βλέπεις.
Το λιμανάκι στο Φοινίκι με τα πεντακάθαρα και γαλάζια νερά του. Μ’ αρέσει το λιμανάκι μας. Σε ηρεμεί. Είναι ρομαντικό και απλό. Να σας πω την αλήθεια κάθε χειμώνα μου λείπει πάρα πολύ αυτό το λιμανάκι.
Εδώ έκανα και τα πρώτα μου μπάνια φέτος το καλοκαίρι. Στις αρχές δηλαδή που δεν είχε ακόμα πολύ δουλειά. Μετά όπως καταλαβαίνεται δεν προλάβαινα πια. Δεν με πειράζει όμως. Έτσι κι αλλιώς δεν μ’ αρέσει να μαυρίζω. Από το πρωί μέχρι το βράδυ είμαι με αντιηλιακές κρέμες...
Είναι τέλεια όταν βραδιάζει στο Φοινίκι. Τελικά δεν έχει αξία η ποσότητα στην ζωή μας, αλλά η ποιότητα. Η απλή ποιότητα. Αυτές οι εικόνες θα μας μείνουν στην ζωή. Όλα τα άλλα είναι απλά… φούσκες.
Ο βασιλικός της μαμάς μου. Ναι, είναι το αγαπημένο φυτό της. Όπου κι αν είμαστε, όπου κι αν σταθούμε, θα βρεις βασιλικό. Ελληνίδα, παραδοσιακή… δεν σας λέω εγώ; Δεν είναι όμως πολύ όμορφος ο βασιλικός μας;. Ξέρετε πόσο όμορφα μυρίζει; Ο βασιλικός ματιάζετε εύκολα. Λένε ότι αν μαραθεί, κάποιος τον μάτιασε. Λένε επίσης, ότι φέρνει και γούρι στα σπίτια. Όπως και να έχει, επειδή η «ασθένεια» είναι μεταδοτική… πλέον έχω κολλήσει την «νόσο» του βασιλικού. Λέτε να είμαι παραδοσιακή και δεν το έχω πάρει χαμπάρι; Γονίδια… τι να πω!!!
Το ντεκόρ συνεχίζεται βέβαια ακόμα και στα σκαλιά. Τα σκαλοπάτια τα διακοσμούν θαλάσσια σφουγγάρια, αποξηραμένοι αστακοί, αστερίες, κοχύλια κ.τ.λ. Τα σκαλοπάτια είναι το θαλάσσιο μουσείο της Ταβέρνας μας. Θα σας πω γιατί. Στην αρχή του καλοκαιριού όλα τα σκαλοπάτια τα φορτώνουμε με ανάλογες θαλάσσιες ομορφιές. Οι τουρίστες μετά, κατά την διάρκεια του καλοκαιριού τα φωτογραφίζουν και πάντα πέρνουν ορισμένα κομμάτια μαζί τους. Τέλος του καλοκαιριού μετά, δεν έχει μείνει σχεδόν τίποτα... κι έτσι μένουμε όλοι ευχαριστημένοι, διότι και οι τουρίστες παίρνουν το αναμνηστικό τους δωράκι κι εμείς μπορούμε να ανεβαίνουμε τα σκαλοπάτια με την άνεσή μας.
Τώρα που το λέω αναρωτιέμαι: Ανέβηκε κανείς αυτά τα σκαλιά φέτος; Και αν ναι, πως τα κατάφερε; Ακροβατώντας; Πως πέρασε πάνω απ’ τα σφουγγάρια; Περίεργο. Θα το κάνω θέμα σε λίγο ;) … θέλω να μάθω…
Tι σκαλιά σας λέω τώρα και πράσινα άλογα και διακοσμίσεις. Αυτό κι αν είναι ντεκόρ φίλες μου και φίλοι μου…. πσσσσσσσσσσσσς!!! Αστακομακαρονάδα. Αυτή κι αν στολίζει την μύτη στην μυρωδιά, αυτή κι αν διακοσμεί το στομάχι στην πείνα και αυτή κι αν ομορφαίνει το στόμα στην νοστιμιά…μιάμ μιάμ!!! Το καλύτερο ντεκόρ… δεν συμφωνείτε; Παιδιά; Ξέρετε τι είναι να τα βλέπεις όλα αυτά, να πεινάς κι από την πολύ δουλειά να μην έχεις χρόνο να φας; Ξέρετε τι θα ήθελα εκείνη την στιγμή; Ή να ήμουν σαν τις γάτες μας και να ορμούσα απάνω στο τραπέζι και στα πιάτα των πελατών μου με το έτσι θέλω και να τα καταβρόχθιζα όλα ή όπως θα πήγαινα να σερβίρω τα πιάτα να την έκανα σαν τον γιό μου τον Ηλία από την πίσω πόρτα, να πήγαινα στο λιμανάκι που είδατε πριν και να την έκανα ταράτσα. Ας έτρωγα εγώ στο λιμανάκι και ας μάζευε μετά ο Ηλίας όχι μόνο καβούρια αλλά ολόκληρες φάλαινες… σας το ορκίζομαι, δεν θα του έλεγα τίποτα!!!
Να και πάλι η μια εκ των δυο «Μπουμπουλινών»… η μαμά μου η Ειρήνη. Απίστευτες αντοχές αυτή η γυναίκα. WORKMACHINE. Λέτε να πήρα κι από αυτά τα γονίδια της μάνας μου; Διότι εγώ με ξέρω WARMACHINE μέχρι σήμερα. Έτσι με κόβω. Ε! τι WORK τι WAR… το ίδιο κάνει. ίσως είμαι WORK-WARMACHINE… δηλαδή ΠΟΛΕΜΑΩ για την ΔΟΥΛΕΙΑ μου… χιχιχιχιχι!!! Πάντως MAKE WAR NO WORK δεν είμαι!!!
Το καίκι μας… ο «ΚΑΠΕΤΑΝ ΗΛΙΑΣ». Το καίκι φέρει το όνομα του μπαμπά μου του Ηλία. Αυτός είναι ο Καπετάνιος. Αυτός είναι που οργανώνει όλη την ψαριά. Σύμφωνα με μαρτυρίες Καρπαθιωτων ψαραδων είναι ο καλύτερος και πιο έμπειρος ψαράς κι αυτό διότι πάντα βγάζει τα μεγαλύτερα ψάρια. Πολλοί έχουν προσπαθήσει να τον αντιγράψουν… αλλά μάταια. Ο μπαμπάς μου ξέρει τα κόλπα. Είναι επαγγελματικό μυστικό. Δεύτερος Καπετάνιος είναι ο αδερφός μου ο Νίκος. Αυτός λογικά πρέπει να ξέρει τα μυστικά του μπαμπά μας και αύριο μεθαύριο θα αναλάβει ο ίδιος με την ανάλογη επιτυχία… του το εύχομαι ολόψυχα. Ε! όπως βλέπεται στην φωτογραφία, ο Ηλίας junior... πάντα πρώτη μούρη στο καβούρι… χα χα χα !!!
Έχουμε και έναν ναύτη: τον GAMAL απο Αίγυπτο. Στην εικόνα τακτοποιεί τα δίκτυα. Όλοι χρειάζονται για την καλή ψαριά. DREAM TEAM θα έλεγε κανείς.
Το καίκι είναι έτοιμο να σαλπάρει. Για να γίνει αυτό όμως θα πρέπει κάποιος να υπενθυμίσει στον γιο μου, οτι πρέπει να σταματήσει να ποζάρει επιτέλους, να κατέβει απο το καίκι και να έρθει να βοηθήσει στο μαγαζί... Οι καθυστερήσεις στην αναχώρηση του καικιού μας, οταν ο Ηλίας έχει ορεξούλες, είναι χειρότερες και απο αυτές της ΟΛΥΜΠΙΑΚΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ.
Επιτέλους ο Ηλίας αποβιβάστηκε απο το καίκι... και επιτέλους είναι έτοιμο να βγει στα ανοιχτα και να κάνει την δουλειά του... άντε και καλή ψαριά παιδιά!!!
Τα εκκλησάκια στην Κάρπαθο είναι πάρα πολλά. Έτσι είναι κι αυτό του Αγ. Νικόλα στο Φοινίκι… προστάτη των ψαράδων μας. Πάντα σταματάω στο μεσημεριανό μου διάλυμα και ανάβω ένα κεράκι για τους αγαπημένους μου ανθρώπους και για την οικογένειά μου, αλλά και για όλον τον κόσμο. Αγαπάω την θρησκεία μας. Με ηρεμεί η εκκλησία. Έχω πίστη στον Θεό και το νοιώθω ότι κι Εκείνος με προστατεύει. Εύχομαι να προστατεύει όλον τον κόσμο και ιδιαίτερα την γλυκιά μας Πατρίδα... την Ελλάδα.

Όταν κόψει λιγάκι η κίνηση στην Ταβέρνα μας, παίρνω το αυτοκίνητό μου, κάνω μια βολτούλα να ξελαμπικάρω και κάνω το τσιγαράκι μου μόνη μου. Παίρνω τα τηλέφωνά μου και απολαμβάνω στον λίγο χρόνο που έχω με την ηρεμία μου το καταπληκτικό Καρπαθιώτικο ηλιοβασίλεμα. Είναι κάθε φορά το ομορφότερο διαλειμμα μου. Είναι η καλύτερή μου ώρα... ξεκουράζομαι!!!
Να σας πω κάτι; Κάθε φορά που τερματίζει ένας κύκλος του χρόνου, ξεκινάει κάποιος άλλος. Όταν γυρνάω πίσω μου και συλλογίζομαι, θυμάμαι με πόση λύπη έπρεπε να αφήσω το blog μου τον Μάιο που μας πέρασε, προκειμένου να δουλέψω στην Ταβέρνα μας. Πραγματικά μου λείψατε. Τώρα πάλι που τελείωσε το καλοκαίρι, παρόλη την κούρασή μου, στενοχωριέμαι που τελειώνει η δουλειά για φέτος στο Φοινίκι. Καμία αλλαγή δεν είναι εύκολη. Πάντα πρέπει κάτι να αφήσεις πίσω σου για να πιάσεις κάτι άλλο που πριν ένα χρόνο πάλι αναγκάστηκες να αφήσεις πίσω... του κύκλου τα γυρίσματα. Έτσι είναι η ζωή. Πρέπει να ζήσουμε με αυτό που μας δίνει η ζωή. Όσο ζούμε πρέπει να αποδεχόμαστε κάποια πράγματα... καλώς ή κακώς. Ο πόνος και η χαρά, η ευτυχία και η δυστυχία, το δάκρυ και το χαμόγελο, η αντάμωση και ο αποχωρισμός, η αγάπη και το μίσος, η αγκαλιά και ο αποχαιρετισμός... είναι ανάμικτα φυσιολογικα αντικροουμενα ανθρώπινα συναισθήματα και πράξεις που βιώνουμε καθημερινά. Σημασία έχει, οτιδήποτε κάνει κανείς, να το κάνει με αγάπη και αφοσίωση και οτιδήποτε του συμβεί να το αποδέχεται.


Χαίρομαι, γιατί μετά από πολλές Σκέψεις, πολλά Ερωτήματα και πολλά Συναισθήματα μέσα σ' αυτό το καλοκαίρι, θα σας ξαναβρώ υγιείς, χαρούμενους και όπως πάντα δυναμικούς, διότι κακά τα ψέματα, για μένα, όλοι εδώ είμαστε μια οικογένεια.

Ανυπομονώ...



** Ένα μεγαλο ευχαριστώ στον άνθρωπο που άλλαξε την ζωή μου,που ειναι πάντα διπλα μου και μου δείχνει την αγαπη του.Σε ευχαριστω που με πολυ αγαπη με βοηθησες για αυτην την αναρτηση . Μόνο εσυ θα μπορουσες να το κάνεις εξαλλου....γιατι εισαι ενα με μένα.

Σ'αγαπω πολυ.


ΚΑΛΗΜΕΡΑ

Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2009

Μαχάτμα Γκάντι

Τα επτά που δεν πρέπει να έχεις:

Πλούτο χωρίς μόχθο.

Γνώση χωρίς χαρακτήρα.

Πολιτική χωρίς αρχές.

Απόλαυση χωρίς συναίσθημα.

Εμπόριο χωρίς ήθος.

Επιστήμη χωρίς ανθρωπιά.

Αγάπη χωρίς θυσία.

Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2009

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

[Εικόνα: Ε! αυτή η σχέση δεν θα έχει όμορφο τέλος... τι παντρευτήκατε;]

Οι άνθρωποι το αναγνωρίζουν όταν το αισθάνονται, αλλά τι λέει η επιστήμη γι' αυτό; Ερευνητές του πανεπιστημίου Yale επιχειρούν να δώσουν επιστημονικές εξηγήσεις. Εντύπωση κάνει το γεγονός ότι, παρόλη την παράδοση του πανεπιστημίου στις νευροεπιστήμες, δεν υπάρχουν φυσιολόγοι στο Yale που να ερευνούν συστηματικά τη φύση της αγάπης. Για ποιο λόγο;

Αυτό που ονομάζεται αγάπη
Ερευνητές στο Πανεπιστήμιο Yale μελετούν διάφορες απόψεις του μυστηρίου της αγάπης. Η Laura King, καθηγήτρια Αγγλικής Φιλολογίας εξετάζει μεσαιωνικά κείμενα που προειδοποιούσαν τους ανθρώπους σχετικά με τους κινδύνους της ρομαντικής αγάπης, ενθαρρύνοντας τους να ψάχνουν για πιο πνευματικές σχέσεις. Ο κοινωνιολόγος Joshua Gamson ερευνά την ομοφυλοφιλία, ενώ η Susan Treggiari, επισκέπτρια καθηγήτρια Ιστορίας, μελετά την αγάπη και το γάμο στους αρχαίους Ρωμαίους.
Εντύπωση κάνει το γεγονός ότι, παρόλη την παράδοση του πανεπιστημίου στις νευροεπιστήμες, δεν υπάρχουν φυσιολόγοι στο Yale που να ερευνούν συστηματικά τη φύση της αγάπης. Για ποιο λόγο; Επειδή τα ποντίκια δεν ερωτεύονται! Δεν υπάρχει το κατάλληλο μοντέλο στο ζωικό βασίλειο και, επιπλέον, είναι δύσκολο να ερευνήσει κανείς την κανονική ανθρώπινη φυσιολογία, πόσο μάλλον ένα υποκειμενικό συναίσθημα, σύμφωνα με τον καθηγητή Eric J. Nestler.
Ο Robert Sternberg, καθηγητής Ψυχολογίας και Εκπαίδευσης στο Yale και πρόεδρος της Αμερικανικής Ψυχολογικής Εταιρείας, δίνει μια ενδιαφέρουσα ερμηνεία στην πολυσυζητημένη αυτή ερώτηση. Θεωρεί ότι η αγάπη είναι μια ιστορία, την οποία καθένας από εμάς γράφει και ξαναγράφει. Η αγάπη αναπτύσσεται, μεγαλώνει και διαρκεί, όταν ένας άνθρωπος βρίσκει κάποιον άλλον που ταιριάζει στην προσωπική του «ιστορία αγάπης».

Τα συστατικά της αγάπης
Η εργασία του Sternberg βρίσκεται ανάμεσα στην προσέγγιση που περιορίζει την αγάπη σε ένα καλωδιακό διάγραμμα και μια συλλογή χημικών και μια προσέγγιση που αναζητάει καθολικές, αλλά ασαφέστερες αλήθειες.
Όταν ο Sternberg άρχισε να μελετάει τις σχέσεις, τη δεκαετία του '70, ανακάλυψε ότι είχαν τρία βασικά συστατικά: οικειότητα, πάθος, αφοσίωση. Τα τρία αυτά στοιχεία αποτελούν τις βάσεις ενός τριγώνου, το οποίο, όταν η αγάπη είναι ώριμη και ισορροπημένη, είναι ισόπλευρο. Καθώς η αγάπη αναπτύσσεται, μεγαλώνει και το εμβαδόν του τριγώνου, με τις τρεις ίσες πλευρές να επιμηκύνονται αντίστοιχα. Όταν ένα ζευγάρι είναι σε γεωμετρική αρμονία, το αποτέλεσμα ονομάζεται τελειοποιημένη αγάπη, κάτι που, βέβαια, είναι σπάνιο.
Τις περισσότερες φορές οι πλευρές του τριγώνου είναι διαφορετικού μήκους και συχνά ένα από τα βασικά στοιχεία λείπει εντελώς.Υπάρχει για παράδειγμα η ερωτική τρέλα -πάθος χωρίς οικειότητα ή αφοσίωση-, ή η ρομαντική αγάπη -οικειότητα και πάθος αλλά χωρίς αφοσίωση- ή η τρελή αγάπη -αφοσίωση και πάθος χωρίς οικειότητα. Υπάρχουν και άλλοι πιθανοί συνδυασμοί σύμφωνα με τον Sternberg, ο οποίος έχει αναπτύξει τη θεωρία του τριγώνου της αγάπης σε πολλά βιβλία και επιστημονικές δημοσιεύσεις.
Η θεωρία του τριγώνου της αγάπης εντοπίζει σε ποιο σημείο βρίσκεται κάποιος στη σχέση του, αλλά δεν εξηγεί πώς έφτασε εκεί. Για να καταλάβουμε την αγάπη, πρέπει να εξετάσουμε πως αναπτύσσεται και εξελίσσεται στη συνέχεια.

Ρόλοι και ιστορίες αγάπης
Τι ρόλο παίζετε στη σχέση σας; Είστε ο αστυνόμος, ο κωμικός, η πριγκίπισα ή ο μάρτυρας; Ο ρόλος καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την έκβαση μιας σχέσης, μια που πρόκειται για «ιστορία αγάπης», δηλαδή για το πως έχει καθένας στο νου του το τι ζητάει από κάποιον άλλο και το πως πιστεύει ότι θα είναι η έκβαση της σχέσης.
Η «ιστορία αγάπης» που πλάθει κανείς σχετίζεται με το ποιος είναι ατομικά. Η ιστορία του καθενός καθορίζεται από στοιχεία όπως η προσωπικότητα, οι οικογενειακές εμπειρίες, η θρησκεία, η εκπαίδευση, η κουλτούρα του ατόμου, και δεν είναι κάτι τελειωμένο, αλλά εξελίσσσεται.
Οι σχέσεις μπορεί να είναι τόσο απρόβλεπτες όσο και μια ταινία σασπένς. Γιατί μερικά ζευγάρια «ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα», ενώ άλλα έχουν την τύχη του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας; Και γιατί μερικές φορές νιώθουμε καταδικασμένοι να κάνουμε τα ίδια ρομαντικά λάθη ξανά και ξανά, ακολουθώντας το ίδιο σενάριο με διαφορετικούς ανθρώπους σε διαφορετικά μέρη, σαν να ήταν η μοίρα των σχέσεων μας προκαθορισμένη;
Ίσως γιατί, στην πραγματικότητα, είναι! Σύμφωνα με τον Sternberg, για να καταλάβουμε την αγάπη θα πρέπει πρώτα να καταλάβουμε τις ατομικές μας ιστορίες αγάπης που υπαγορεύουν τις πεποιθήσεις και τις προσδοκίες μας από τις σχέσεις. Αυτές οι ιστορίες, τις οποίες αρχίζουμε να γράφουμε ήδη από την παιδική ηλικία, προβλέπουν τα μοτίβα των ρομαντικών μας εμπειριών. Ευτυχώς, μπορούμε να κατανοήσουμε και να μάθουμε να ξαναγράφουμε τις ιστορίες μας!
Η ολοκληρωμένη αγάπη απαιτεί και τα τρία στοιχεία. Αλλά η θεωρία αφήνει μια βασική ερώτηση αναπάντητη: τι καθιστά ένα άτομο το είδος του εραστή που είναι; Τι το προσελκύει σε άλλα άτομα;

Πως οι ιστορίες μας καθορίζουν τις σχέσεις μας
Κουβεντιάζοντας με άτομα που μόλις χώρισαν, η ιστορία του χωρισμού που διηγείται ο καθένας είναι εντελώς διαφορετική, σαν να περιγράφουν δυο εντελώς διαφορετικές σχέσεις. Κατά κάποιον τρόπο είναι. Κάθε μέλος του ζευγαριού έχει τη δική του εκδοχή της ερωτικής τους ιστορίας. Το σημαντικότερο για μια υγιή, χαρούμενη σχέση είναι να έχουν και τα δύο μέλη της συμβατές ιστορίες, δηλαδή συμβατές προσδοκίες. Μια έρευνα που έγινε το 1998 από τον Sternberg, τον Mahzad Hojjat, Ph.D., και τον Michael Barnes, Ph.D., έδειξε ότι όσο πιο παρόμοιες ήταν οι ιστορίες των ζευγαριών, τόσο πιο ευτυχισμένα ήταν.
Οι ιστορίες είναι συνήθως συμβατές αν έχουν συμπληρωματικούς ρόλους σε μια ιστορία, όπως αυτή του πρίγκηπα και της πριγκίπισας, ή αν οι ιστορίες είναι αρκετά παρόμοιες ώστε να μπορούν να ενοποιηθούν σε μία και μοναδική ιστορία.
Βέβαια, η συμβατότητα των σχέσεων δεν είναι το μοναδικό συστατικό απαραίτητο σε μια πετυχημένη σχέση. Μερικές φορές η αγαπημένη μας ιστορία μπορεί να είναι επικίνδυνη για την υγεία μας, μια που συχνά οι άνθρωποι επιθυμούν να πραγματοποιήσουν ριψοκίνδυνες ή δυσάρεστες ιστορίες. Οι άνθρωποι συνήθως παραπονιούνται ότι καταλήγουν με τον ίδιο τύπο «κακού» συντρόφου και ότι είναι άτυχοι στην αγάπη. Στην πραγματικότητα, κάτι τέτοιο δε σχετίζεται με την αγάπη, αλλά με το γεγονός ότι χωρίς να το αντιλαμβάνονται βρίσκουν άτομα τα οποία κατά κάποιον τρόπο υποχρεώνουν να παίξουν την προσωπική τους ιστορία αγάπης ή τους επιβάλλουν τη δική τους ιστορία, άσχετα με το ποια είναι η ιστορία του άλλου μέλους.

Αίσιο τέλος
Η προσπάθεια να αντιμετωπίσουμε προβλήματα στις σχέσεις αλλάζοντας τη συμπεριφορά ή τις συνήθειές μας τελικά δε λειτουργεί, επειδή η οι κρίσεις προέρχονται από τις ιστορίες που διαδραματίζουμε. Έτσι, εκτός κι αν αλλάξουμε τις ιστορίες μας τελματώνουμε. Οι άνθρωποι περιγράφουν την αγάπη ποικιλοτρόπως και η περιγραφή τους αποκαλύπτει την ιστορία τους. Για παράδειγμα, κάποιος που συμφωνεί με την πρόταση 'Πιστεύω ότι οι καλές ερωτικές σχέσεις είναι σαν να έχεις έναν καλό συνεταίρο' διηγείται μια επιχειρηματική ιστορία, ενώ κάποιος που λέει ότι καταλήγει να κάνει σχέσεις με άτομα που φοβάται διαδραματίζει μια ιστορία τρόμου.
Τα ζευγάρια συνήθως ξεκινούν τη σχέση από φυσική έλξη και κοινά ενδιαφέροντα κι αξίες, αλλά, σταδιακά, μπορεί να προσέξουν ότι κάτι λείπει από τη σχέση. Αυτό το κάτι συνήθως είναι συμβατότητα των προσωπικών ιστοριών, ή προσδοκιών που έχουν. Ένα ζευγάρι με ιστορίες που δεν ταιριάζουν είναι σαν δύο χαρακτήρες επί σκηνής που όμως προέρχονται από διαφορετικό έργο-μπορεί αρχικά να δείχνουν σωστοί, αλλά δεν υπάρχει συγχρονισμός στην αλληλεπίδρασή τους.
Αυτός είναι ο λόγος που ζευγάρια που μοιάζουν να ταιριάζουν τελικά χωρίζουν, ενώ ζευγάρια που εκ πρώτης όψεως είναι αταίριαστα μπορεί και να παραμείνουν μαζί.

Αλλάζουν οι ιστορίες αγάπης;
Για να βρούμε τι επιθυμούμε, χρειάζεται να επανεξετάσουμε όλες τις προηγούμενες σχέσεις μας και να ρωτήσουμε τον εαυτό μας ποια ήταν τα χαρακτηριστικά των ατόμων προς τα οποία αισθανθήκαμε μεγαλύτερη έλξη, καθώς και ποια ήταν τα χαρακτηριστικά των ατόμων προς τα οποία τελικά χάσαμε το ενδιαφέρον μας. Επίσης, πρέπει να σκεφτούμε μια ρομαντική ιστορία σκοπεύουμε να πούμε και αν έχει την πιθανότητα ή όχι να οδηγήσει σε ένα «και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα» σενάριο.

Απαξ και κατανοήσουμε τις ιδέες και πεποιθήσεις πίσω από τις ιστορίες και τις αποδεχτούμε ως δικές μας, μπορούμε να ξαναγράψουμε το σενάριο. Μπορούμε να εξετάσουμε τι μας αρέσει και τι όχι από την τωρινή ιστορία αγάπης που έχουμε στο μυαλό μας, τι δε λειτούργησε στις προηγούμενες σχέσεις και πως θα θέλαμε να το αλλάξουμε. Πως μπορούμε να ξαναγράψουμε το σενάριο; Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι πρέπει να αλλάξουμε ιστορία ή να μετατρέψουμε μια ήδη υπάρχουσα για να την κάνουμε πιο πρακτική. Μπορεί κανείς να δοκιμάσει να επιφέρει αλλαγή με νέα και διαφορετική πλοκή ή, με τη βοήθεια της ψυχοθεραπείας, να αλλάξει τις επιλογές του. Η διαφορά είναι ότι το άτομο, ως συγγραφέας της προσωπικής του ιστορίας, μπορεί να την αλλάξει και να της δώσει αίσιο τέλος.

Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2009

WILD THING

ΝΑΙ... ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ OI ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ WILD

KAI TA ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ROCK...

ΑΓΑΠΗ...WILD THING

Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2009

Η ΚΑΛΗ ΜΕΡΑ ΑΠ' ΤΟ ΠΡΩΙ ΦΑΙΝΕΤΑΙ...

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΑΣ...

ΜΕ ΜΙΑ ΚΑΛΗΜΕΡΑ...

...ΚΑΙ ΕΝΑ Σ' ΑΓΑΠΑΩ...
ΚΑΜΙΑ ΜΕΡΑ ΔΕΝ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΣΤΡΑΒΑ!!!

Τετάρτη, 9 Σεπτεμβρίου 2009

ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ...

ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ, ΕΙΜΑΙ Ο ΤΣΙΟΥ…
ΕΧΩ ΦΩΤΟΓΕΝΕΙΑ; ΧΙ ΧΙ ΧΙ ΧΙ ΧΙ... :)

2o βραβειο...


Ευχαριστω πολύ τον Νίκο (http://xepetsa.blogspot.com/)
για το βραβείο...

Εγώ με την σειρά μου θέλω να το απονείμω σε όλους τους αναγνώστες μου....σε όλα τα μπλόκ.
Αυτη τη φορα δεν θέλω να περιοριστώ σε ορισμένα ιστολόγια γιατι τα αγαπω ολα τα διαβαζω όλα και τα θαυμάζω ολα.
Το κάθε ιστολόγιο έχει την προσωπική του ομορφιά και τον προσωπικό του χαρακτήρα. Το κάθε ιστολόγιο έχει την δική του ψυχή και σε βάθος χρόνου γράφει την δική του ιστορία. Κι όλοι εμείς οι αναγνώστες που επισκεπτόμαστε, ενημερωνόμαστε και μαθαίνομαι από κάθε ιστολόγιο αποτελούμε τα αναπόσπαστα στοιχεία του, δίνοντάς του ζωή και διάθεση. Όλοι μαζί λοιπόν αποτελούμε μια όμορφη κοινωνία ανταλλαγής απόψεων, ιδεών και γνώσεων... και αυτό μας κάνει άλλωστε να παραμένουμε δεμένοι και ενωμένοι μέσα στον κόσμο του διαδικτύου.

Μου λείψατε όλοι σας ...συντομα θα βρίσκομαι πάλι κοντα σας... ανυπομονώ.

Μου λείψατε όλοι σας... σύντομα θα βρίσκομαι πάλι κοντά σας... ανυπομονώ...