ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ.

ΣΑΣ ΠΡΟΣΚΑΛΩ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ. ΠΑΡΟΛΟ ΠΟΥ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟΣ ΛΟΓΩ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ΘΑ ΠΑΙΞΩ. ΛΟΙΠΟΝ...ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΜΕ ΠΡΟΣΚΑΛΕΣΕ Η ΜΑΡΙΑ.Π (http://wwwmypassion.blogspot.com) ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.ΦΙΛΑΚΙΑ ΜΑΡΙΑ. ΑΦΟΥ ΤΕΛΕΙΩΣΩ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΙΛΕΞΩ ΚΙ ΕΓΩ 10 ΦΙΛΟΥΣ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΝ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ

Κανόνες

-Γράψε στο blog σου ποιος σε προσκάλεσε στο παιχνίδι.
-Γράψε 10 πράγματα που αγαπάς...
-Κάλεσε 10 bloggers να παίξουν κι εκείνοι το παιχνίδι!

10 ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΩ.

1. Αγαπάω το παιδί μου.
Είναι ότι ομορφότερο μου έδωσε ο θεός. Του έδωσα ζωή από την ζωή μου. Κάνω το καλύτερο γι’ αυτό εύχομαι να είναι πάντα καλά .


2. Αγαπώ τον άντρα μου.

ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΛΛΟ ΜΟΥ ΜΙΣΟ! ΕΙΜΑΙ ΤΥΧΕΡΗ ΠΟΥ ΗΡΘΕ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ. ΜΕ ΠΡΟΣΕΧΕΙ ΜΕ ΦΡΟΝΤΙΖΕΙ ΜΕ ΕΧΕΙ ΣΑΝ ΜΩΡΟ. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΓΑΠΩ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ.

3. Αγαπάω τα ανίψια μου.
Τα έχω σαν παιδιά μου και αυτά. Τα μεγάλωσα κι εγώ μαζί με την μαμά τους. Περνάμε καλά όλοι μαζί!

4. Αγαπάω πολύ τα λουλούδια μου.
Τα λουλούδια μου τα έχω σαν το παιδί μου… τα φροντίζω, τα ποτίζω, καμιά φορά τους μιλάω κιόλας. Μετά κάθομαι και τα καμαρώνω. Τα λουλούδια είναι ζωντανές υπάρξεις… αναπνέουν, μεγαλώνουν, χαρίζουν δροσιά!!! Δεν περνάει μήνας που να μην πάρω και από κάποιο καινούργιο φυτό. Καμιά φορά λέω μέσα μου, πως το σπίτι μου δεν είναι σπίτι αλλά ζούγκλα… χα χα χα !!!

5. Αγαπάω πολύ το σπίτι μου.
Το σπίτι μου το λατρεύω απίστευτα. Μόνο εκεί μέσα νοιώθω ασφάλεια και σιγουριά. Το έχω στολίσει με το γούστο μου και με μεράκι και πραγματικά αισθάνομαι πολύ ξεκούραστη μέσα σε αυτό. Κάθε δωμάτιο μου βγάζει και κάτι διαφορετικό. Κάθε δωμάτιο μου δίνει την ηρεμία, την αρμονία την ισορροπία και την γαλήνη που χρειάζομαι.. Αγαπάω και φροντίζω τόσο πολύ το σπίτι μου που πολλές φορές πιστεύω ότι με αγαπάει κι αυτό το ίδιο πολύ. Δεν σας κρύβω ότι πολλές φορές όταν πρέπει να φύγω για κάποιο ταξίδι μου λείπει τόσο μα τόσο πολύ. Μακάρι να μπορούσα να το παίρνω μαζί μου… αλλά δεν γίνεται. Είναι αυτό που λέμε: «σπίτι μου, σπιτάκι μου, όμορφο καλυβάκι μου»!!!

6. Αγαπάω πολύ το νησί μου.

Την Κάρπαθο την αγαπάω πάρα πολύ. «Μη μου τους κύκλους τάραττε». Αυτό το νησί είναι μέσα στην καρδιά μου. Η Κάρπαθος είναι η πατρίδα μου. Εδώ πέρασα όλα τα χρόνια της ζωής μου και εδώ θέλω να μείνω για πάντα.

7. Αγαπάω τα βιβλία.

Τρελαίνομαι για διάβασμα. Μ’ αρέσει να διαβάζω βιβλία που πραγματικά σε βοηθούν στον τρόπο σκέψεις… βιβλία που μπορούν να σε κάνουν έναν καλύτερο άνθρωπο.

8. Αγαπάω το Φενγκ Σούι.
Αυτή την κινέζικη φιλοσοφία την έχω λατρέψει.Με βοηθαει πολύ. Έχω φτιάξει πολλά πράγματα στη ζωή μου χάρη σε αυτήν την φιλοσοφία. Λειτουργεί τέλεια, ισορροπεί πολλές καταστάσεις φτάνει να το πιστεύεις.

9. Αγαπώ την μουσική.

Η μουσική είναι η ζωή μου. Όλα τα κάνω κάτω από τον ήχο της μουσικής… τα πάντα. Η μουσική με χαλαρώνει, με δυναμώνει, με συγκινεί, με κάνει χαρούμενη…

10. Αγαπώ το shopping therapy.
Τώρα πιάνω το ευαίσθητο σημείο μου. ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ… και μόνο που το ανάφερα, δεν σας κρύβω πως μόλις τελειώσω την ανάρτηση, θα παραγγείλω κάποια πράγματα που θέλω από το ΝΕΤ… χι χι χι!!! Παιδιά! Ένα μόνο θα σας πω… ΨΩΝΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΤΟΝΟΥΣ!!!

Αγαπώ την ζωή
αγαπώ την οικογένεια μου
αγαπώ τις φίλες μου
αγαπώ την θρησκεία μας
αγαπώ την θάλασσα
αγαπώ το αυτοκίνητο μου
αγαπώ τον εαυτό μου
αγαπώ τα σκυλιά
αγαπώ την βροχή... τις καταιγίδες
αγαπώ τα Χριστούγεννα... το Πάσχα
αγαπώ το φαγητό... τις σοκολάτες …
..πολλά αγαπώ αλλά μου είπατε να γράψω μόνο 10….snif snif :)


ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ
ΕΤΣΙ ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΟΙΟΝ ΝΑ ΔΙΑΛΕΞΩ. ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΕΧΕΤΕ ΗΔΗ ΠΑΙΞΕΙ.
ΦΙΛΑΚΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΡΝΑΤΕ ΚΑΛΑ.

Τι είναι πεπρωμένο!

Η ερμηνεία της λέξης πεπρωμένο στη νεότερη
Ελληνική γλώσσα αποδίδεται ως εξής.
«Αυτό που ορίζεται από την μοίρα»..¨το μοιραίο¨.

Σύμφωνα με την διδασκαλία ορισμένων θρησκειών, όπως
ο Μωαμεθανισμός ή και άλλων φιλοσοφικών συστημάτων,
τα πάντα είναι προγνωσμένα και προκαθορισμένα από τον θεό.
Επακόλουθο αυτής της ερμηνείας είναι η μοιρολατρία (κισμέτ)
ή η άρνηση της προσωπικής ελευθερίας, (κοινώς αδράνεια).

Ο χριστιανισμός απορρίπτει αυτήν την αντίληψη περί πεπρωμένου
και δέχεται ότι η πρόγνωση του θεού δεν αίρει την ανθρώπινη ελευθερία.
Κατά κάποιον τρόπο δηλαδή αν το ερμηνεύω σωστά όλα όσα αφορούν
την εξέλιξη ή τη διαμόρφωση μας είναι..
θέλημα και πρόγνωση του δημιουργού άμα τη λήξη της σκέψης ή πράξης.

Η σκέψη όμως μα και η πράξη επιδέχονται επιλογή.

Παραδοσιακά σε άλλες χώρες μα και στην Ελλάδα χρησιμοποιείται
σαν κανόνας το ρητό ότι... «το πεπρωμένο φυγείν αδύνατο».
Πολλοί Έλληνες, παρότι χριστιανοί ορθόδοξοι το μεγαλύτερο μέρος τους,
πιστεύει ότι πράγματι αυτό ισχύει.
Υπάρχουν όμως και κάποιοι που υποστηρίζουν ότι αυτό είναι μοιρολατρία
ή μεμψιμοιρία.
Έτσι οι απόψεις διίστανται και ο καθένας αποδίδει στη λέξη πεπρωμένο
μια δική του ερμηνεία.

Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι το πεπρωμένο ουδέ μία σχέση έχει με το ¨μοιραίο¨.
Η λέξη πεπρωμένο προέρχεται από το ¨πέπραγμαι¨ που σημαίνει «έχω κάνει».

πέπραγμαι (έχω κάνει) = πεπραγμένο = πεπρωμένο.

Το πεπραγμένο, πεπρωμένο αν είναι δυο λέξεις με την ίδια έννοια όπως
αποδίδεται από τους αρχαίους Έλληνες τότε το πεπρωμένο προφανώς επενεργεί
ως αυτούσιος νόμος μιας τετελεσμένης συμπεριφοράς, άμα την λήξη δηλαδή
μιας σκέψης ή πράξης (πεπραγμένο).
Αν είναι έτσι.. «το πεπρωμένο φυγείν αδύνατο».

Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που η διαδικασία αφορά συνολικά
σκέψεις ή πράξεις? (πεπραγμένα).
Μπορούμε να αναφερθούμε και σε πεπρωμένα?

Σε αυτήν την περίπτωση η έννοια των λέξεων
πεπραγμένο, πεπρωμένο να διαφοροποιείται.

Αν η έννοια των δυο λέξεων είναι διαφορετική και το πεπρωμένο
είναι απόρροια του πεπραγμένου.
Μπορούμε να ομιλούμε και για ένα σύνολο σκέψεων, πράξεων (πεπραγμένων)
τα οποία είναι απόρροια των επιλογών της δομής.
Τότε άμα την λήξη των σκέψεων ή των πράξεων (πεπραγμένων),
το πεπρωμένο πάλι επενεργεί ως αυτούσιος νόμος ή ως παράγοντας,
που οδηγεί όλα τα λογικά όντα στην νομοτελειακή κατάσταση,
η οποία τους αποδίδει αυτό που τους ανήκει.

Όπως όμως και να έχει αυτή είναι η διαδικασία η οποία μέσω
της ανταποδοτικής δικαιοσύνης (κάρμα), επαναφέρει την αρμονία
της συνύπαρξης.

Αυτό όμως δεν αναιρεί την ανθρώπινη ελευθερία.
Και αυτό γιατί πριν την τέλεση της σκέψης, πράξης ή (σκέψεων, πράξεων)
ο άνθρωπος έχει όλα τα περιθώρια επιλογής για να προσδιορίσει
και την σκέψη μα και την πράξη.

Τα πεπραγμένα του κάθε λογικού όντος συνεπώς
(τετελεσμένες σκέψεις, πράξεις) προσδιορίζουν ή προδιαγράφουν
και το αποτέλεσμα.
Το αποτέλεσμα το οποίο είναι η τελική έκβαση, μιας συγκεκριμένης
διαμορφούμενης δομής και μιας εξελικτικής πορείας στο χώρο και στο χρόνο.

Αν ομιλούμε περί πεπραγμένων και αυτό αφορά σύνολο σκέψεων ή πράξεων
μιας πορείας κάποιας χρονικής διάρκειας, τα οποία είναι απόρροια
μιας συνεχώς διαμορφούμενης δομής, το «πεπρωμένο φυγείν αδύνατο» μεν
αλλά υφίσταται παρέκκλιση δε..

Η παρέκκλιση του πεπρωμένου είναι προϋπόθεση
της αλλαγής της δομής και κυρίως των επιλογών
κατά την διαδρομή.

ΟΙ ΜΟΙΡΕΣ

Οι Μοίρες παριστάνονταν, συνήθως, ως τρεις γυναικείες μορφές που κλώθουν. Η κλωστή που κρατούν στα χέρια τους, είναι η ανθρώπινη ζωή συμβολίζεται έτσι το πόσο μηδαμινή κι ασήμαντη αποδεικνύεται τελικά, αφού κόβεται με το παραμικρό, όπως μια κλωστή.
Η πρώτη Μοίρα, η Κλωθώ, γνέθει το νήμα της ζωής, η δεύτερη, η Λάχεση, μοιράζει τους κλήρους, καθορίζει τι θα "λάχει" στον καθένα. Η τρίτη Μοίρα, τέλος, η ’τροπος, κόβει χωρίς τον παραμικρό δισταγμό, όταν έρθει η ώρα, την κλωστή της ζωής των ανθρώπων. Οι Μοίρες είναι επομένως οι δυνάμεις που ευθύνονται για τα καλά και τα κακά της ζωής του κάθε θνητού, από τη γέννηση μέχρι το θάνατό του. Σε κάποιες περιπτώσεις οι άνθρωποι πίστευαν πως δεν ήταν τρεις, αλλά μία ή δύο, όπως, για παράδειγμα, συνέβαινε στο μαντείο των Δελφών, όπου λάτρευαν μόνο τη Μοίρα της Γέννησης και τη Μοίρα του Θανάτου. Η λέξη "μοίρα" βγαίνει από το ρήμα "μοιράζω", είναι δηλαδή το "μερίδιο" και το "μερτικό", το κομμάτι που παίρνει ο καθένας από τη μοιρασιά ενός όλου. Έτσι, μοίρα σημαίνει πάνω απ' όλα το μερίδιο που διεκδικεί ο καθένας στη ζωή και την ευτυχία. Ας φανταστούμε τη μοιρασιά του κρέατος ενός ζώου. Τυχαίνει, καθώς το τεμαχίζουν, άλλος να πάρει μικρό ή μεγάλο "κομμάτι", με πολύ ή με λίγο λίπος• έτσι γίνεται και στη ζωή. ’λλοι ζουν πολλά χρόνια, άλλοι λιγότερα, άλλοι είναι ευτυχισμένοι κι άλλοι όχι.
Πίστευαν πως το νήμα της ζωής το έγνεθαν οι Μοίρες δυο φορές κατά τη διάρκειά της: μία κατά τη γέννηση και μία κατά το γάμο, γιατί ήταν δύο γεγονότα σημαντικά για την παραπέρα πορεία της. Ο Νέστορας, ο βασιλιάς της Πύλου, λόγου χάρη, αποτελούσε στην αρχαιότητα ένα ιδανικό ζωής, χάρη στην εύνοια της Μοίρας: έζησε πολύ και από το γάμο του απέκτησε πολλούς γιους. Η περίπτωση του Αχιλλέα αποτελεί, παράλληλα, χαρακτηριστικό παράδειγμα της αντίληψης ότι τα πολλά χρόνια ζωής δε σημαίνουν απαραίτητα πως αυτά είναι γεμάτα χαρά κι ευτυχία: Ο Αχιλλέας στην Ιλιάδα μιλά για τη μοίρα του, που ξέρει πως είναι διπλή από τη μητέρα του τη Θέτιδα: μπορεί να έχει μια μακρόχρονη, αλλά ασήμαντη ζωή, αν γυρίσει στην πατρίδα του, ή να επιλέξει να μείνει και να πολεμήσει στην Τροία, να διακριθεί για τα πολεμικά του κατορθώματα, αλλά και να πεθάνει νέος. Το όνομά του θα συνδεθεί με τη δόξα κι όλοι θα τον θυμούνται σαν φοβερό ήρωα στο παρόν και στο μέλλον, όπως και έγινε τελικά.
Ενδεικτικός για το ρόλο που έπαιζαν οι Μοίρες στη γέννηση του ανθρώπου είναι ο μύθος του Μελέαγρου. Όταν μια γυναίκα θέλησε να μάθει την τύχη του νεογέννητου γιου της, παραφύλαξε τις Μοίρες, τη νύχτα που θα έρχονταν να αποφασίσουν για τη ζωή του μωρού• άκουσε λοιπόν από την Κλωθώ πως θα γίνει όμορφο και από τη Λάχεση πως θα γίνει δυνατό. Η ’τροπος όμως, φώναξε πως πρόκειται το παιδί να πεθάνει σε λίγο κι έδειξε ένα πυρωμένο ξύλο που καιγόταν στο τζάκι.
Έπειτα, είπε πως αυτό θα συμβεί μόλις το δαυλί αποκαεί. Αφού έφυγαν οι Μοίρες από την κάμαρα, η μητέρα άρπαξε το μισοκαρβουνιασμένο ξύλο, το έσβησε και το έχωσε βαθιά μέσα σε μια κασέλα. Κράτησε για χρόνια κρυφό το μυστικό της ζωής του γιου της κι εκείνος μεγάλωνε κι ομόρφαινε. Όταν κάποτε πήγε για κυνήγι μαζί με τον αδερφό της μητέρας του, μάλωσε μαζί του για τη μοιρασιά και, πάνω στο θυμό του, τον σκότωσε. ΄Οταν εκείνη το έμαθε, έτρεξε αμέσως στην κασέλα, έβγαλε το δαυλί και το έριξε στη φωτιά. Μόλις κάηκε εντελώς, ο γιος της άφησε την τελευταία του πνοή.
Στον Τρωικό πόλεμο ο γιος του Δία, ο Σαρπηδόνας, μάχεται γενναία εναντίον του Πάτροκλου, ο οποίος όμως τον έχει σχεδόν νικήσει. Ο Δίας παρακολουθεί τη μονομαχία και πονάει για το γιο του• σκέφτεται λοιπόν ν' αντιταχτεί στη μοίρα και ν' αποφευχθεί ο θάνατος του Σαρπηδόνα, που πολύ τον αγαπούσε. Εμπιστεύεται στην Ήρα τη σκέψη του ν' αλλάξει τα γραμμένα, εκείνη όμως τον συνεφέρει με τα λόγια της• υπενθυμίζει τη μεγάλη δυσαρέσκεια που θα προκαλέσει στους υπόλοιπους θεούς. Εκείνος, τελικά, υποχωρεί και ρίχνει στη γη ματωμένες ψιχάλες, για να δείξει τη λύπη του. Λίγο παρακάτω, όταν ο Έκτορας μονομαχεί με τον Αχιλλέα και πρόκειται σε λίγο να σκοτωθεί, ο Δίας εκμυστηρεύεται στην Αθηνά πόσο πολύ θα ήθελε να μπορούσαν όλοι οι θεοί να συμφωνήσουν, ώστε ν' αλλάξουν τη μοίρα του και να τον γλιτώσουν. Η Αθηνά του αποκρίνεται ακριβώς όπως και η Ήρα, οπότε ο Δίας συμμορφώνεται και πάλι. Στην πιο κρίσιμη στιγμή, όμως, της αναμέτρησης, παίρνει μια χρυσή ζυγαριά, ώστε να κριθεί με αντικειμενικό τρόπο το ποιος θα επικρατήσει. Σε κάθε μεριά της βάζει από μια μοίρα του θανάτου και την ισορροπεί. Τελικά, βαραίνει η μεριά του Έκτορα που πρέπει τώρα να πεθάνει. Ο Απόλλωνας, που μέχρι τότε συνεχώς τον προστάτευε, τον εγκαταλείπει. Στα ομηρικά έπη, λοιπόν, η Μοίρα είναι κάτι το δεδομένο από την αρχή της ζωής. Οι Μοίρες όμως είναι απλώς το όργανο στην υπηρεσία των θεών, που εκτελούν τη θέλησή τους. Το νήμα της ζωής το γνέθουν ουσιαστικά εκείνοι, οι οποίοι καθορίζουν τα γεγονότα, τις περιπέτειες, τον πλούτο και το θάνατο για τον κάθε άνθρωπο. Οι θεοί μπορούν και έχουν τη δύναμη να αλλάξουν τη μοίρα, αφού οι ίδιοι την ορίζουν στην αρχή της ζωής των θνητών. Μια τέτοια αλλαγή όμως θα είχε πολύ άσχημες συνέπειες, γιατί θα διατάρασσε την αρμονία και την τάξη. Ο Δίας, λοιπόν, μπορεί ν' αλλάξει τη Μοίρα, μα προτιμά να μην το κάνει, γιατί κι οι άλλοι θεοί θα ζητούσαν να κάνουν το ίδιο για τους δικούς τους προστατευόμενους.