Παρασκευή, 24 Σεπτεμβρίου 2010

ΜΙΑ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ!!!




Ένα πράγμα που δεν αντέχω, είναι η αγένεια. Και ιδιαίτερα απο
καταστηματάρχες, περιπτεράδες, ταξιτζήδες, και επαγγελματίες τέλος
πάντων που σκοπός τους είναι να σε εξυπηρετήσουν. Πας να πάρεις τσιγάρα
στο περίπτερο, και είναι ο περιπτεράς εκεί, μέσα απο το μικρό παραθυράκι
του, με την άσπρη φανέλα του και τη μικροσκοπική τηλεόραση, με
... κάτι
μούτρα μέχρι το πάτωμα και βλέμμα «Δεν μας... κι εσύ». «Καλημέρα»
του λες, σε κοιτάει σαν βόδι. Ζητάς τα τσιγάρα σου, στα δίνει,
πληρώνεις, «Ευχαριστώ πολύ» του λες, συνεχίζει να σε κοιτάει σαν βόδι.
Σκέφτεσαι πως μάλλον είναι μουγκός ο άνθρωπος, και τσάμπα έχεις αρχίσει
να λες πράγματα απο μέσα σου. Για να το επιβεβαιώσεις επιλέγεις να τον
ρωτήσεις για κάτι «πόσο κάνει». Διαλέγεις βέβαια κάτι που να κοστίζει
περισσότερο απο 10 ευρώ αλλιώς θα στο δείξει με τα δάχτυλα, και σε κάθε
περίπτωση αποφεύγεις να ρωτήσεις για κάτι που κοστίζει ακριβώς ένα ευρώ
γιατί είναι ικανός να στο δείξει με το μεσαίο δάχτυλο. Αφού λοιπόν μπορεί να
μιλήσει, γιατί είναι τόσο δύσκολο να χρησιμοποιεί κατά καιρούς τις τρεις
λεξούλες «καλημέρα, ευχαριστώ, παρακαλώ»;… Το ίδιο συμβαίνει και για
πολλούς ταξιτζήδες, που ανοίγουν το στόμα τους μόνο για να πουν «σιγά τη
μπόρτα». Ούτε που πας δεν σε ρωτάνε, αν δεν μιλήσεις θα ξεκινήσει και
θα σε πάει όπου γουστάρει αυτός.
Αλλά ακόμα πιο πολύ μου τη δίνουν οι γείτονες που δεν απαντάνε όταν
λες μια καλημέρα. Πόσο γαϊδούρι μπορεί να είσαι, για να σε χαιρετάει
ένας άνθρωπος και να μην γυρίζεις καν να τον κοιτάξεις;… Εντάξει, ο
ταξιτζής μπορεί να έτυχε σε άσχημη μέρα, να είχε τα δικά του, να δούλευε
όλο το βράδυ, οτιδήποτε. Σε όλους τυχαίνει να μας πάει στραβά μια μέρα
και να μη γουστάρουμε να μιλήσουμε σε άνθρωπο. Μπορούμε όμως να λέμε μια
καλημέρα όταν συναντάμε τον γείτονα καθημερινά στο δρόμο, στο ασανσέρ,
στην είσοδο. Τυχαίνει πολλές φορές να πω
καλημέρα σε κάποιον άγνωστο που έτυχε να μπούμε μαζί στο ασανσέρ της
πολυκατοικίας μου, και να με κοιτάξει με απορία λες και τον ρώτησα για
μεντεσέδες. Ελάχιστοι είναι αυτοί που θα χαμογελάσουν ευγενικά μόλις σε
δουν και θα σε χαιρετήσουν, ακόμα κι αν δεν σε ξέρουν.
Χαμογελάστε λοιπόν στους γύρω σας, και πείτε μια καλημέρα. Σίγουρα θα
τους ανεβάσετε τη διάθεση αλλά και τη δική σας. Έχουμε καταλήξει να
μένουμε για χρόνια στην ίδια γειτονιά και να μην έχουμε ανταλλάξει
κουβέντα. Ο κόσμος έχει ανάγκη απο καλοσύνη, ευγένεια, γενναιοδωρία,
ευαισθησία. Ας ξεκινήσουμε απο τα βασικά λοιπόν, απο ένα χαμόγελο και
μια καλή κουβέντα.

Καλημέρα λοιπόν....!!


(ΓΡΑΦΕΙ ΕΝΑΣ ΚΑΛΟΣ ΦΙΛΟΣ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΑΝΑΡΟΥΛΑΣ)

3 σχόλια:

  1. Ετσι είναι Φωτεινούλα μου, έχουν καταντήσει αυτές οι 3 λέξεις οι πιο σπάνιες και ακριβές!
    Γιατί όμως κάποιος δεν έχει την διάθεση να τις πει?? Είναι από αγένεια?? Η μήπως για κάποιον λόγο έχει χάσει το χαμόγελό του??
    Φτάνω να εύχομαι να είναι απλά αγενής.
    Φιλάκια, καλό Σαββατοκύριακο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Έτσι όπως τα λες είναι αγαπητή..!
    Μου θύμισες πολύ μια περσινή μου ανάρτηση!
    Αν θες τσέκαρέ τη: http://dreamswithinthetwilight.blogspot.com/2009/04/it-must-have-beenan-angel.html

    Nα είσαι καλά!!

    Ν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Eνα καλημέρα δεν κοστίζει τίποτα! Οι άνθρωποι έχου γίνει γουρούνια και κακομούτσουνοι... λες και φταίμε όλοι εμείς για τα προβλήματά τους... λες κι εμείς που θα πούμε ένα καλημέρα δεν έχουμε προβλήματα. Μόνο που με ένα απλό καλημέρα μπορεί να αισθανθείς λίγη παρηγοριά... λίγη ανθρωπιά... Δυστυχώς ο κόσμος χαλάει και πάει. Εμείς το καλημέρα το λέμε και στους εχθρούς μας. Ένα καλημέρα γεννά μια καλή μέρα. Καλημέρα ζωούλα μου... καλημέρα όοοοοοοοοολη μέρα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή